Pim Trooster

Plate service

De Aanschouw
In juni 2015 werd ik door Bianca Runge uitgenodigd om eind augustus een werk te tonen in De Aanschouw; de aan de gevel hangende vitrine van café De Schouw in de Witte de Withstraat te Rotterdam. Hier vindt sinds 2001 wekelijks op donderdagavond een wisseling van de wacht plaats. Ik zou dus de zevenhonderd-zoveelste exposant zijn. Ik had tot dat moment nog niet eerder van dit kunstproject gehoord en het was mij ook nooit eerder opgevallen, ondanks het feit dat ik regelmatig Tent en Witte de With Art-Center in dezelfde straat bezoek .

Ik ben toen gestart met het fotograferen van de inhoud van mijn GFT-bak. Met name in de zomer probeer ik altijd zo snel mogelijk het rode bakje met organisch afval, dat standaard op ons aanrecht klaar staat, in de groene GFT-bak te kiepen. Zo snel mogelijk om niet al te lang bloot te worden gesteld aan de rottingslucht en de vliegjes die uit de bak opstijgen. Mij was gebleken dat de beelden die ik telkens toch maar een fractie van een seconde op mijn netvlies kreeg toch behoorlijk lang op mijn netvlies bleven hangen. Eigenlijk vormde het afval zo ingekaderd onder in die bak steeds prachtige en vaak kleurrijke stillevens. Ik besloot na elke 'storting' het ontstane stilleven te gaan fotograferen.
Voor de presentatie liet ik 25 foto's afdrukken, bevestigde ze op een aluminium
achterwand met aan de achterkant een 'u'-profiel. Daarna bouwde ik een vitrine die 5 cm aan alle zijden kleiner was dan De Aanschouw-vitrine en monteerde ik de 25 foto's daarin, zodat ik op de bewuste donderdagavond, eind augustus het geheel in één handeling kon installeren.

Omdat voor mij het fotograferen van GFT-afval in directe relatie stond met vorige series als 'Pick up the pieces' en 'Ventimiglia Stone-Drawings' , besloot ik er 75 door mij betekende stenen als bodem aan toe te voegen en gaf de presentatie de titel "Tracee" mee.

Toen ik het werk had ingericht werd mij, mede door het commentaar van enkele collega-kunstenaars die aan de toog zaten duidelijk dat het werk een prachtige relatie aanging met haar omgeving.
Pal naast De Schouw is een shoarma-tent. De verlichte reclame toont vergelijkbare foto's met die van mijn fotoserie.
Een van de twee collega's zag mijn werk als een prachtig staaltje van 'Fooddressing' iets waar hij les in bleek te geven op een kunstacademie.
Dronken en fanatiek probeerde hij mij over te halen om de stenen weg te laten.
"Overbodige toevoeging die het beeld ontkracht."

Eigenwijs als ik ben drong hetgeen hij met dubbele tong maar bleef herhalen wel degelijk tot mij door als opbouwende en terechte kritiek maar bleef ik toch bij mijn oorspronkelijke plan en liet de stenen liggen.

Eigenlijk had hij groot gelijk.

Na deze presentatie ben ik stug doorgegaan met het uitbouwen van de fotoserie. De titel Tracee heb ik losgelaten. Op de site zijn de foto's nu te zien onder de titel 'Plate service'.

In onze wereld van de schrijnende tegenstelling tussen overvloed en gebrek, een veel passender titel dan Tracee.

The Monochromes

Colorboxproject -the Monochromes

Lennart van der Meulen (dir van de VPRO) en Pim Trooster in het VPRO gebouw, voor 'The Monochromes' uit de serie '51-Colourbox-project'.
In 2011 door de VPRO aangekocht.

--------------------------------------------------------------------------------------------

Volkskrant Interview 11-11-13 Kopie

Kunstenaar/curator Pim Trooster, met achter hem eigen werk. Hij maakte in Dalfsen en Zwolle ruim tweehonderd tentoonstellingen. (hieronder het artikel nogmaals maar dan 'leesbaar'.

With a little help...

Zondag is With a little help... de laatste tentoonstelling van P'ART of your life in Zwolle geopend. Initiator Pim Trooster bracht 19 jaar lang eigenzinnig talent vanuit de Randstad en het buitenland naar Overijssel.

Door Marina de Vries - in de Volkskrant van maandag 11-11-2014

Beatrix

Voor elke tentoonstelling die hij maakte, ruim tweehonderd, nodigde curator en beeldend kunstenaar Pim Trooster toenmalig koningin, nu prinses Beatrix per brief uit voor de opening. Nooit kwam er een reactie. Tot nu. Bij zijn afscheidstentoonstelling in Zwolle laat prinses Beatrix bij monde van haar particulier secretaris weten dat zij tot haar spijt niet in de gelegenheid is om de opening bij te wonen. Wel wenst zij Trooster en al zijn gasten een ‘geslaagde afsluiting toe’.

Geen zendeling

Onvermoeibaar struinde curator Pim Trooster de af- gelopen negentien jaar langs afstudeertentoonstellingen en kunstmanifestaties. Op zoek naar eigenzinnig talent voor zijn kunstenaarsinitiatief, eerst voor Safe in Dalfsen, daarna in Zwolle. Gister opende zijn laatste tentoonstelling.

Met 40 liter soep, een door griep gehavend lijf en desondanks een fikse portie energie, onthaalde curator Pim Trooster (59) gisteren zijn gasten in Zwolle. Door de bedrijfshal, waar sinds vijf jaar het door hem opgezette kunstenaarsinitiatief ‘P.ART of your life’ zetelt, waaieren grote installaties over leven, nostalgie en vergankelijkheid.

Trooster maakt al sinds 1994 van alle openingen een feest. Destijds werd de eerste tentoonstelling in de provincie zo belangrijk geacht dat staatssecreta- ris van cultuur Aad Nuis hoogstpersoonlijk de opening verrichtte. Nu was er geen hoogwaardigheidsbekleder om de afscheidsrede uit te spreken. Trooster: ‘De gemeente Zwolle heeft laten weten dat P.ART per 1 januari geen aanspraak kan maken op subsidie. En ik heb geen zin meer om voor de centen te knokken.’

Negentien jaar knokte hij wel. Hij maakte ruim tweehonderd tentoon- stellingen, liet ruim vierhonderd kunstenaars nieuwe presentaties maken, vele gedenkwaardig. Wat was destijds zijn ideaal? ‘Ik wilde mensen niet bekeren. Ik ben geen zendeling.’ Het idee ontstond doordat de tot dramadocent opgeleide kunstenaar moest verhui- zen vanwege het werk van zijn vrouw. ‘Ik vond het culturele klimaat in de pro- vincie weinig aantrekkelijk en dacht: ik neem de kunst van de Randstad mee naar de provincie.’

Trooster zocht, en vond een lege, voormalige atoomschuilkelder onder het gemeentehuis van Dalfsen en begon zijn eerste kunstenaarsinitiatief, Safe. Hij had het politiek-financiële tij mee. Dat hamerde op een gelijke spreiding van werk en cultuur over het hele land.

Vanaf dat moment scoutte Trooster minstens een dag per week talent. Hij

bezocht afstudeertentoonstellingen, exposities, musea en kunstmanifesta- ties, in de Randstad en in het buiten- land. Van alle kunstenaars die hij toonde, heeft hij een waslijst aan favorieten. Trots is hij op Stefanos Tsivopoulos, die in Dalfsen een video-installatie bouwde en nu het Griekse paviljoen op de Biënnale van Venetië voor zijn reke- ning neemt. Trots is hij ook op de tere, rituele bouwsels van Sachi Miyachi, op de sciencefictiondocumentaires van Floris Kaayk en op de driewielers van André Kodde, die landelijk nieuws wer- den. Ze reden harder naarmate de berijders harder schreeuwden.

Waarnaar hij al die jaren zocht? ‘Naar avontuurlijk en eigenzinnig ta lent en naar werk dat ik nooit eerder had gezien.’ Dat hij veel installatie- en videokunstenaars uitnodigde, vloeide in eerste instantie voort uit de ruimte. ‘Ik beschouwde die enorme atoom- schuilkelder in Dalfsen als een laboratorium. Ik wilde kunstenaars die er voor open stonden om een relatie aan te gaan met die ruimte, de plek, de mensen en de sociaal-economische situatie. Ik vroeg ze nieuw werk te maken. Het simpelweg verplaatsen van kunstwerken van A naar B vind ik niet interessant.’

Na de atoomkelder, die gesloopt dreigde te worden, vond Trooster een nieuwe vrijplaats in een bedrijfshal in Zwolle. Die werd door de huurder, een accountantsbureau, gratis ter beschikking gesteld. Trooster financierde de verbouwing zelf en vocht voor subsidie. Die werd uiteindelijk voor vier jaar toegekend, vanwege zijn grote verdiensten voor de regio.

Hoe lonend was en is het, kunst brengen in de provincie? ‘Dat is altijd ingewikkeld geweest. Ik heb voortdurend een select, enthousiast publiek gehad. Tegenwoordig word je afgerekend op publieksbereik, maar het is een illusie dat een dergelijke vrijplaats grote bezoekersstromen haalt en zichzelf kan bedruipen.’

Nu hij geen subsidie meer krijgt en zijn mecenas vanwege de recessie ge- dwongen is de bedrijfshal af te stoten, stopt Trooster ermee. Hij is het vechten zat en heeft ondertussen vanuit zijn positie als artistiek leider van het Artist In Residence-programma Kunst in Kolderveen zijn aandacht verlegd naar Drenthe, waar hij een landschaps- kunstbiënnale opzet. De eerste editie vindt plaats in de zomer van 2016.

Wat betekent dat voor Zwolle? ‘De stad gaat een plek missen voor heden- daagse kunst, voor experiment. De kunstenaars gaan een plek missen om hun talenten te ontwikkelen. Straks is alleen nog ruimte voor blockbusters, voor de smaak van de massa. Dat is een verschraling hoor.’

With a little help...final presenta- tion, groepstentoonstelling, samengesteld door gastcurator/ kunstenaar Nora van den Berg. In: P.ART of your life, Zwolle.

Tot 29/12, p.artofyourlife.nl

-------------------------------------------------------------------------

COUP DE FOUDRE

Toespraak van Lucette ter Borg ter gelegenheid van de opening van Coup de Foudre, een groepstentoonstellingsamengesteld door Pim Trooster, op uitnodiging van Hib Anninga in de Aaltje Snijdershal van Beeldentuin Landgoed Anningahof.

"Voor Hib Anninga, Pim Trooster en alle kunstenaars, Coup de Foudre en de Anningahof, Zwolle – lente/zomer 2014

Ik vind het een eer om hier iets te mogen zeggen. Om een heleboel redenen. Ten eerste omdat ik jou Hib heel erg waardeer – niet alleen vanwege de wijze waarop je jouw ouderlijke boerderij en de ommelanden met jarenlange zorg en liefde hebt omgetoverd tot een paradijs waar de natuur en die vreemde snuiter van de eigentijdse kunst elkaar in harmonie vinden. Maar ook omdat je, ik kan het niet ander zeggen, gewoon een ontzettend aardige en lieve man bent.

Dan is er de tentoonstellingsmaker hier aanwezig. Jij Pim, die gisteren met behoorlijk wat geknor zestig bent geworden. Troost je, er zijn mensen van veertig die er ouder uitzien dan jij. Alle steekwoorden die ik de afgelopen dagen in mijn opschrijfboekje heb genoteerd – en dat zijn er behoorlijk veel – vertegenwoordigen maar één ingrediënt uit die rijk gevulde en over de rand klotsende soep die jij bent. Vallen en weer opstaan, ongelooflijke doordouwer, aanjager, initiator van honderden kunstprojecten en tentoonstellingen, facebook-verslingerde, op kunst verliefde, gezellige kletskous, enorme giebel, keukenprins, kinder- en dierenvriend, schilder, tekenaar, videokunstenaar, fotograaf, korte verhalen schrijver, beeldhouwer - Pim, je bent het allemaal, en je doet het allemaal.

En nu deze tentoonstelling, die Coup de Foudre heet en dat zoveel betekent als op slag verliefd. Zo’n op slag verliefd-tentoonstelling die door jou is samengesteld kán niet anders dan een groepstentoonstelling zijn. Want denk jij aan één kunstenaar die je goed vindt, dan zijn er altijd weer anderen die ook zo verdomd getalenteerd zijn. Je kracht Pim zit niet in de beperking maar altijd in de uitbreiding en de veelvormigheid.

Laatst hadden we het over de telefoon over de schilder Seet van Hout, van wie ik vind dat ze zulk goed werk maakt omdat haar schilderijen chaos vertolken, die heel geraffineerd is opgebouwd. Met het jouw kenmerkende enthousiasme riep je meteen: ‘Ja, zo is het precies met mijn werk. Mensen zien er chaos in, maar voor mij zit alles met een precies omschreven doel op een bepaalde plek en leidt elke associatie weer tot een logische volgende associatie.’

Je hebt dus zes kunstenaars gekozen. Het zijn kunstenaars die je goed vindt, maar ook die je lief zijn. Met alle hier aanwezigen – de één sterker dan de ander – heb je een grote persoonlijke band, of die nu ontstaan is op de camping, op een eindexamen, een grote Biennale. Je gaat altijd de persoonlijke band aan met kunstenaars. Dat probeer je althans. En dat vind ik mooi. Dat maakt deze tentoonstelling echt een afspiegeling van wie jij als mens bent.

De kunstenaars hier weerspiegelen in al hun veelvormigheid kleine stukjes van jouw eigen manier van kunst maken. Niet dat zij maken wat jij maakt, maar de talen waarin ze zich uitdrukken - Jan Maarten Voskuil abstract, Joost Bakker poëtisch en literair, Maurice van Tellingen figuratief -: dat zijn talen die je in jouw hybride werk ook aantreft.

Met sommige van deze kunstenaars heb ik zelf ook al jaren contact. Joost Bakker volg ik sinds ik hem als gastdocent tien jaar geleden op het Sandberg Instituut in Amsterdam leerde kennen en met wie ik sindsdien brieven schrijf. Die brieven gaan over ons beider honden, tweedehands Bechsteins, de liefde én het ‘teder fatalisme’ van zijn lichttekeningen, zoals Joost ze zelf noemt. Joost probeert in veel van zijn werk de snelheid te vertragen en wat stil staat in beweging te brengen – vandaar ook die subtiele geanimeerde tekeningen. Joost, je hebt weleens gezegd dat je zo houdt van de Italiaanse schrijver Cesare Pavese. Want Pavese schrijft: ‘We weten dat de zekerste en snelste manier om verrast te worden het onverstoorbaar gadeslaan van hetzelfde voorwerp is. Op een gegeven moment zal het ons doen voorkomen – wonderlijk genoeg – dat wij dit voorwerp nog nooit gezien hebben.’ En zo is het ook bij jouw tekeningen: het is alsof je ze iedere keer opnieuw ziet, en iedere keer gloort er die melancholieke ondertoon die zo wezenlijk is voor jouw werk. Alsof de herhaling nooit goed kan maken wat in het allereerste begin al mis is gegaan.

Stefan Gross en zijn reusachtige roze teletubbie-apparaten ontdekten we samen op de Twente Biennale. ‘Wow’, zeiden we tegen elkaar: ‘Wie is die jonge kunstenaar? Nog nooit van gehoord.’ Een jaar later sleepte ik je mee naar twee solo’s die Stefan had in twee galeries in Vlissingen en Delft. In Delft ontmoetten we hem en hij bleek een al best bedaagde meneer van vijftig. Ik schreef in de krant onder andere over zijn Fungi Town – zijn 24 vierkante meter groot zwevend en licht doorlatend stadspanorama dat bestaat uit structuren, stoppen, kroonsteentjes, kurken en allerhande malletjes. Het is de paddenstoelenstad waarvan hier een industriële versie hangt, een soort booreiland, de nachtmerrie voor Barbies. Ik schreef en jij nodigde Stefan naar aanleiding van dat eerste bezoek uit voor geloof ik meteen wel drie tentoonstellingen.

Stefan ontwikkelde voor zijn werk een heel eenvoudig procedé. Ik wil er even bij stilstaan, anders begrijpt niemand hier hoe zijn beelden worden gemaakt. Melkwitte korreltjes van thermoplast worden in een steelpannetje gesmolten, er wordt pigment aan toegevoegd totdat er een dikke plastic smurrie ontstaat. Die smurrie gaat in mallen. Alles kan inspiratie voor zo’n mal zijn: van vliegtuigmotor tot varkensboerderij, van radiator tot kamerplant, van stekkerdoos tot de raketwerper op rolschaatsen die we hier zien. Met verfbrander en strijkijzer ‘smeedt’ Gross de verschillende vormen aan elkaar. Het materiaal is zo kneedbaar, dat de beelden met gemak in de auto kunnen worden gepropt. Stefan is daar heel praktisch over. Als er iets afbreekt in de auto, plakt hij er eenvoudig iets nieuws aan.

Jan Maarten Voskuil is zoals ik al zei de enige abstracte schilder in het gezelschap, alhoewel schilder eigenlijk niet dekt wat Jan Maarten doet. Jan Maarten beeldhouwt feitelijk met verf en linnen, en zijn schilderijen zien eruit zien alsof ze in de ruimte kunnen bewegen. In een interview heb jij, Jan Maarten, weleens verteld dat je begonnen bent als realistische schilder. De Haagse School noemde je zelfs als inspiratiebron. Maar die verhalen gingen je in toenemende mate tegenstaan en wat we hier zien is een eindeloze reductie van verhaal. Een wegsnijden en wegdenken, totdat er alleen nog heldere geometrische vormen overblijven, terug te voeren vaak op een cirkel die wordt omgeklapt, gehalveerd en verder gemaltraiteerd.

Jan Maartens werk refereert aan beroemde en vooral heel strenge voorgangers van de conceptuele en minimal art, maar het fijne is dat zijn referenties altijd lichtvoetig zijn en nooit dogmatisch. Ik zie Jan Maartens abstracte monochromen graag als een soort speelkameraadjes: hun titels verwijzen naar de dagelijkse dingen van het leven, spiegeleieren, gecapitonneerde kussens, en ook neemt hij zichzelf niet altijd serieus. En die relativering is bevrijdend: ik kan me niet voorstellen dat monochroom werkende kunstenaars als Ad Reinhardt of Fontana hun werk ooit als ‘alfabet van maffe kleuren’ zouden omschrijven, zoals Jan Maarten doet.

Veronique Schrama’s grote muurvullende tekening hier zie ik als een metafoor. Zij tekent als het ware de ingewanden van ons hoofd, maar dan in architectonische vorm. Je kunt denken aan Piranesi - maar dat is veel te makkelijk. Piranesi’s Carceri-reeks is veel te perfect doorgedacht voor Schrama. Haar gebouwen staan uit het lood, hebben de wonderlijkste passages, daken staan schots en scheef. Het is een soort theater. Eenzelfde soort theater dat Kim Habers, Stefan Gross en Maurice van Tellingen ook verbeelden. Maurice in driedimensionale maquettes – pareltjes van eenzaamheid en alledaagse poëzie die als vertrekpunt een doodgewone putdeksel hebben, een stoeprand op straat of een zwembad dat leeg is. Kim Habers in tekeningen die ook al het woord tekening niet kunnen dragen. Want Kim verknipt vaak haar tekeningen en bouwt ze om tot driedimensionale groeisels.

Het ‘beeld van een stad’ dat zij vorig jaar in het Stedelijk Museum in Zwolle liet zien, werd van dag tot dag omvangrijker. Steeds grotere gezwellen hechtten zich aan muren, vergroeiden ermee, hingen als gordijnen korstmos in een regenwoud in de ruimte. Zit je er met je neus bovenop, dan zie je getekende membraanachtige structuren, bijna architectonische schakelstukken die uit het plafond lijken te groeien. Aan plattegronden van fictieve steden doen ze me denken, aan steden die zijn opgetild met twee reusachtige vingers, alsof iemand een tafellaken van tafel haalt en uitklopt.

En dan kom ik hier toch op een overeenkomst. Al het werk hier aanwezig zegt iets over een toekomst maar tegelijkertijd refereren ze aan vroeger. Of het nu Jan Maartens abstracte monochromen zijn of Maurice van Tellingens gesublimeerde en van leven ontdane maquettes. De kunst hier aanwezig verwijst naar machines die ooit werkten, naar hoog geavanceerde beschavingen waarvan de restanten soms nog spic en span om ons heen aanwezig zijn, soms ook alleen nog maar in verval om ons heen tieren. Destructie en constructie zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden.

En hoe vind je de weg in die uitersten ? Moet je de weg vinden ?

Ik wil eindigen met een verwijzing naar een kunstenaar die in de jaren vijftig van de vorige eeuw een voorstel deed voor de toekomst en die ik bij Pim vind passen en ook bij de door hem uitgenodigde kunstenaars. Altijd plannen, altijd in beweging, ideeën, altijd creativiteit voorop.

Ik heb het over de utopische stad New Babylon, die de Nederlandse kunstenaar Constant Nieuwenhuis vanaf 1956 tekende en bouwde.

Heeft iemand ooit in die stad de weg weten te vinden?

Heeft iemand ooit geweten hoe je van de ene, volledig geautomatiseerde Babylonische sector naar de andere kan komen, doelbewust en rap, van woonhotel naar helihaven, van promenade naar snelweg of vliegveld?

Niemand doorgrondt alle sectoren, alle woonwijken, gemeenschappelijke ontspanningsruimtes en productieruimtes van Constants architectonische visioen. Niemand. Alles in dit labyrint is immers voortdurend aan verandering onderhevig.

Niets staat vast….Alles kan groeien…Alles is desoriëntatie en gebrek aan inzicht…Spelenderwijs.

Expres…Omdat alleen zo de verbeelding aan de macht kan blijven.

Ik wens u een inspirerende dag."
Lucette ter Borg - Zwolle, 17-05-2014

----------------------------------------------------------------------------------------------

NED 2

Pim Trooster over expositie in Gouda over NED2 met een film van 35
jaar geleden. Foto Frans Paalman
Pim Trooster over expositie in Gouda over NED2 met een film van 35 jaar geleden. Foto Frans Paalman (in De Stentor van 4-9-2011)

ZWOLLE - Hij begrijpt de commerciële strijd van tv- en filmmakers om de ‘zappende kijker’ meteen te pakken en vast te houden. Maar als kunstenaar wil Pim Trooster (1954) zich daar niet mee bezig houden. „Hapklare brokken vind ik niet interessant. Ik hoef niemand te veroveren.”

Hij ontwikkelde de tentoonstelling NED2 die zaterdag in Museum Gouda wordt geopend. Een van zijn eigen werken heet ‘In Memoriam’, waarmee hij constateert dat televisie de langste tijd heeft gehad. Maar „grote uitspraken en nieuwe waarheden” schuwt hij. Samen met 21 andere kunstenaars geeft de Zwollenaar „niet belerend” kijkjes in onze beeldcultuur.

„Ik hoop dat het publiek zich verwondert”, zegt Trooster die op 20-jarige leeftijd zijn televisie uit het raam gooide na het zien van de Spaanse film El Televisor. De film uit 1974 wordt in het kader van de expositie zaterdagnacht op Ned2 uitgezonden. Deze productie van Narciso Ibáñez Serrador maakte onderdeel uit van een griezelfilmserie onder de titel: Verhalen om niet van te slapen. Sinds 30 jaar is Serrador de spelletjeskoning van Spanje die onder meer de Spaanse Waku Waku introduceerde.

We zien in El Televisor een man die totaal is geobsedeerd door televisie. Als hij eindelijk het kastje kan kopen, staat zijn gezinsleven op de kop. „Hij leeft als het ware in zijn tv”, vertelt Trooster. „Ik ga niet vertellen hoe het afloopt maar het is desastreus.” Na de laatste scène raakte de kunstenaar destijds direct overtuigd van de schadelijkheid van het medium. „Dit prachtige verhaal liet me zien dat televisie iedere vorm van creativiteit doodt. Het maakt van ons nietszeggende consumenten.”

Inmiddels is Trooster alweer jaren een geïnteresseerd maar selectief tv-kijker. „Ik vind het een prachtige uitvinding. Televisie schept problemen maar lost ook problemen op.”

Als jongen van 15 vroeg hij zich af of de uitzending over de eerste maanlanding echt of nep was. „Ik dacht aan een studio-opname. Later hoorde ik dat er wel een studioset klaar stond voor het geval het mis zou gaan.” De Donor Show van BNN noemt hij: „Geoorloofde belazerij. Acceptabeler dan alle vormen van reclame. Want de dingen zijn niet zoals ze zijn, zei Brecht al. Wie vertelt ons dat de Mexicaanse Griep niet gewoon een uitvinding is van de farmaceutische industrie.”

Troosters installatie ‘In Memoriam’ toont onherkenbare tv-onderdelen op sokkels en een interview op video met de 96-jarige Jan Dirk Zijp, die vlak na de opnamen overleed. Hij was directeur van de toenmalige zendermaatschappij Nozema. Zijp heeft zijn eigen rustige ritme. Vanuit zijn schommelstoel kijkt hij onder meer naar de Teletubbies. Fysiek en verbaal is hij langzaam maar mentaal blijkt hij hoogst actueel en skypt met familie in Amerika en Australie. „Zelf ben ik atechnisch maar ik raakte geboeid door zijn kennis. Voor hem is techniek gesneden koek.” Natuurlijk beseft Trooster dat veel kijkers bij In Memoriam en El Televisor zullen wegzappen. „Het tempo ligt veel lager dan we nu gewend zijn. El Televisor was toen een griezel- of horrorfilm. Nu moet je het zien als camp. Of liever, een gestileerde thriller die refereert aan het werk van Fellini en Bergman.”

Met zijn tentoonstelling NED2 lijkt Trooster een pleidooi te houden voor traagheid. „We lopen overal snel voorbij. En kijken of luisteren nauwelijks meer. Traagheid is inderdaad noodzakelijk in ons leven. Vakantie is toch ook fijn. Dan maken we tijd voor dingen waaraan we normaal niet toekomen. In traagheid vinden we de mogelijkheid tot geluk.”

NED2, Museum Gouda, vanaf 5/9 t/m 29 /11. Met werk van onder meer Douwe Dijkstra, Dik Bouwhuis, Marieke de Jong, Jan van Nuenen, Anna de Alvear, André Kodde, Simone Hooymans, MariaMaria, Pim Trooster, FO.AM, Harald Köhneke, Sachi Miyachi, Floris Kaaijk, Mannie Krak, Erik Kessels en Norbert ter Hall. El Televisor, VPRO, Ned2, 2.05-3.15.

Artworks

C.V.

Persoonlijke gegevens

  • Naam: Trooster
  • Voornaam: Pim
  • Studio-Adres: City-Post
  • Westerlaan 51
  • 8011 CA Zwolle
  • Telefoon: +31(6)51537791
  • E-mail: pimtrooster@gmail.com
  • Geboortedatum: 16 mei 1954
  • Burgerlijke staat: gehuwd, 2 kinderen

Opleiding

  • Autodidact als beeldend kunstenaar en curator/organisator/adviseur.
  • Academie voor Expressie door Woord en Gebaar (Utrecht 1978)

Tentoonstellingen

  • 'FC Twenthe op de vierkante meter', groepstentoonstelling in Rijksmuseum Twenthe, oktober-december 2015.
  • 'Tracee' presentatie van 1 week bij De Aanschouw, Witte de Withstraat Rotterdam, augustus 2015 
  • ‘Mag het een onsje meer zijn #2’ – solo- bij kunstgenootschap ‘Onder ’t zaad’, in studio van Jan van Asbeck, Ens. (juni-juli 2011)
  • ‘De geest van het huis’ – groep - samengesteld door en gepresenteerd in de studio van Lisa van Couwenbergh. (oktober-november 2011)
  • ‘Colour Blocking’- groeptentoonstelling in het kader van de 'Haarlemse Lente' samengesteld door Jaring Durst Britt - Nieuwe Vide Haarlem. (maart-mei 2012)

Arbeidsverleden binnen de sector van de hedendaagse beeldende kunst

  • Initiator/Organisator/Curator van SAFE(Stichting)
  • Kunstenaar(s)-initiatief gehuisvest in atoomschuilkelder onder het Gemeentehuis van Dalfsen waar kunstenaars uit de gehele wereld, op uitnodiging kunstprojecten hebben gerealiseerd en gepresenteerd. O.a. busreizen vanuit Amsterdam van Rijksacademie naar openingen/ etentjes en kunstenaarsgesprekken. (met subsidie van Prov. Overijssel)Van 1995 – 2009
  • Initiator/Organisator/Curator van P.ART of your life,(vanuit Stichting Safe)
  • Doorstart in Zwolle in een bedrijfshal ter beschikking gesteld door Brouwers Accountants. (jaarprogrammering wordt tot 2014 gesubsidieerd Gemeente Zwolle) Vanaf 2009
  • Initiator/Safe de Flat, Tijdelijke dependance van Safe in Holtenbroek te Zwolle. De naoorlogse nogal verlopen wijk Holtenbroek werd gedeeltelijk gesloopt en opnieuw opgebouwd. Safe de Flat organiseerde in deze wijk in en rond leegstaande flatgebouwen kunstprojecten in de vorm van presentaties / performances / lezingen en kunstenaarsgesprekken. Van 2002-2005
  • Artistiek en organisatorisch leider/curator van multidisciplinair Kunstmanifestatie ‘Het Kunstenpark”
  • Als onderdeel van De Stad als Theater te Zwolle. Van 2002 –2006
  • Artistiek en organisatorische leiding ‘Oostcultuur’-festival in Zwolle (2005)
  • Gastcurator voor side-show bij  CAT2005/ ArtTwente 2005, met deelnemende kunstenaars: Joanneke Meester, Jan-Maarten Voskuil, Anky van der Heijden, Paul Baartmans, André Kodde, Marieke de Jong en Jan van der Ploeg.
  • Gastcurator bij Museum Gouda voor de NED2-tentoonstelling, met o.a.: Floris Kaayk, Jan van Nuenen, MariaMaria, Dik Bouwhuis, André Kodde, Marieke de Jong, Anna de Alvear, Simone Hooymans, e.a.
  • Artistiek leider van KiK, (Kunst in Kolderveen), AiR-organisatie met tentoonstellingsfaciliteiten. Van 01-01-2009 tot 01-09-2015
  • Commissielid van advieswerkgroepen bij het Fonds BKVB en het Mondriaanfonds;  als deskundige op het gebied van de hedendaagse kunst. Van september 2009 tot januari 2013
  • Curator voor IntoNature#1-2016. Namens KiK verantwoordelijk voor de programmering van de locatie Rijks Luchtvaart School te Eelde. Eerste Drentse landschapsbiënnale i.s.m. het Drents Museum, het CBK Drenthe en Museum De Buitenplaats.
  • Als beeldend kunstenaar (schilderen-tekenen-fotografie-video), diverse exposities in binnen en buitenland en deelname aan diverse kunstmanifestaties.Vanaf 1983-heden.
  • Als free-lance-organisator/curator/adviseur/artistiek leider vanaf 1995-heden.
  • Locatiemanager op Fort Nieuwersluis tijdens de internationale kunstmanifestatie 'Gimme Shelter', mei t/m sept 2015
  • Scout voor VIVA-collections on tour- voor het Nederlandstalig taalgebied. Een wereldwijd reizend wisselend videoprogramma. (vanuit Madrid, van 2002 tot 2015)
  • Gastdocent Sandberg Instituut (2008).
  • Scout voor het Sandberg Instituut (van 2007 tot 2011)
  • Rijksgecommitteerde bij diverse afstudeerprojecten van studenten van het Sandberg Instituut.(van 2006-2011)
  • Voorzitter van Stichting Msquare4- virtueel museumproject van André Kodde (2009-2015)
  • Jurylid ZomerExpo 2012, (Gemeentemuseum Den Haag)
  • Curator Museum le Secet, voor de Mural-tentoonstelling in maart/mei 2012, (’s Heer Arendskerke / Zeeland)

Arbeidsverleden op theatergebied

  • Als docent drama in HBO onderwijs; Sociale Academie de Nijenburgh te Culemborg en de Jelburg te Baarn, van 1978-1983 /
  • Als regisseur/producent van 2004-2010:
  • ‘De man op de rand van zijn bed’ (2004) als gastregisseur  voor Stichting SUUS in Zwolle.
  • ‘Mijn naam is Alma Singer’ (2006), een theaterbewerking van eigen hand van 'The history of love', een roman van Nicole Krauss. (regie en productie, vanuit Safe)
  • ‘Door jou’ (2008), van Esther Gerritsen. (regie en productie, vanuit P.ART of your life)
  • ‘Zullen we het liefde noemen’ (2010), van Peer Wittenbols.(regie en productie vanuit P.ART of your life)

Verkopen

  •  51-luik 'The Monochromes' van het ’51 Colorbox’-project en een doek uit de ‘Not a razorblade’- serie aan de VPRO. (2011-2012)
  • werk is opgenomen in diverse bedrijfs- overheids- en privécollecties

Advies & Bemiddeling

DSC06008 - Versie 2

Advies en bemiddeling bij collectiebeheer/collectiesamenstelling,
organisatie/samenstelling van tentoonstellingen/kunstmanifestaties.

Links

Into Nature -art expedition-
1 juli t/m 18 september

curator namens KiK voor de locatie RLS-Eelde
Into Nature-art expedition- is een Drentse kunstmanifestatie die komende zomer  te bezoeken zal zijn in en bij het Drents Museum, in De Nieuwe Kolk,  in de Gouverneurstuin, op diverse locaties langs de Drentse Aa, bij enkele Drentse Landgoederen bij Eelde , in Museum de Buitenplaats, in de vertrekhal van Airport Groningen-Eelde en  in en bij de  RLS (voormalige Rijks Luchtvaart School) eveneens in Eelde.

Flickr-Art Galleries

diverse foto-albums met schilderijen, fotoseries, tekeningen

 Instagram 

fotogalerie met dagelijkse post van nieuwe tekeningen (gestart op 1 april 2016)

 

Facebook

 

 LinkedIn

 

P.ART of your life

initiator | curator van kunstinitiatief op de Marslanden te Zwolle van 2009 - 2014.

 

Safe

initiator | curator van kunstinitiatief in de atoomschuilkelder van het Gemeentehuis van Dalfsen; van 1993 - 2009

 

KiK

artistiek leider van het artist-in-residence- en tentoonstellingsprogramma van 2010 - september 2015

 

Coup de Foudre

gastcurator in 2014 bij Beeldentuin Landgoed de Anningahof.

 

Gimme Shelter

locatie-manager van Fort Nieuwersluis van mei t/m september 2015

Contact

Pim Trooster

m +31(0)651537791
e: pimtrooster@gmail.com


Facebook

 

Postadres

Pim Trooster
p/aCity-Post
Westerlaan 51
8011 CA Zwolle
Nederland

IMG 6132

 

Studio-impressies

Pim Trooster
m: +31(0)65 1537 791

e: pimtrooster@gmail.com